مهدکودک پاپیون
انضباط کودک

هدف از منضبط کردن کودک چیزی بیش از تنبیه او به خاطر خطایی است که مرتکب شده است. انضباط یعنی آموزش رفتار صحیح به کودکان خردسالان نمی توانند مراقب رفتار خود باشند و انگیزه و امیال خود را کنترل کنند. بزرگترها باید آنها را راهنمایی نمایند.

کودکان باید محدودیت هایی داشته باشند. کودک از این می ترسد که به حال خود رها شود. کودکان متوجه می شوند که محدودیت ها نوعی محافظت هستند که توسط والدین مراقب آنها وضع شده اند. حتی اگر آنها با برخی از محدودیت ها مخالفت کنند، یاد می گیرند که سایر آنها را بپذیرند. این بخشی از چرخه رشد است. ابزارهای منضبط کردن کودک عبارتند از در آغوش گرفتن، بوسیدن، تشویق کردن، توضیح دادن، محدود کردن، و الگوسازی رفتار مناسب. کلیه این ابزارها برای به وجود آوردن رفتار مورد نظر مورد استفاده قرار می گیرند. در مقابل، تنبیه تأثیر بسیار محدودتری دارد. تنبیه به کودکان می گوید که چه کاری نباید بکنند ولی نمی گوید چه رفتاری باید داشته باشند.

 

به انگیزه های آنها توجه کنید

همه کودکان کارهایی انجام می دهند که مخرب، خطرناک یا آزاردهنده اند ولی به ندرت چنین نیاتی در پس این کارها نهفته است. رفتارهای نامطلوب کودکان غالباً محصول فرعی اکتشاف های معصومانه آنهاست.

با وجود این اگر فعالیت های کودک به صورت مداوم خشونت آمیز یا مخرب است باید با پزشک کودکان مشورت کرد.

 

انضباط مثبت در فعالیت

عقیده اصلی در انضباط مثبت، درس گرفتن از رویدادها و ایجاد نظامی برای جلوگیری از تکرار آن است. عصبانیت به کودکشان رفتار مناسب را آموزش نمی دهد. عصبانیت پاسخ صحیحی به کنجکاوی معصومانه کودکشان نیست.

 

انضباط منفی در عمل

ممکن است برخی از پدر و مادرها به حدی عصبانی شوند که کودک را تنبیه جسمانی کنند. تحقیر کلامی و تنبیه بدنی در دراز مدت آموزنده نیست. اگرچه ممکن است والدین به صورت لحظه ای با ابراز عصبانیتشان احساس راحت شدن کنند، این کار برای کودک نتیجه چندانی ندارد. او از اینکه پدر و مادرش ناراحت هستند احساس بدی می کند ولی نمی داند چه کار اشتباهی انجام داده است. آیا کشف کردن، اشتباه است؟ آیا کنجکاو بودن بد است؟ آیا دست زدن به وسایل دیگران اشتباه است؟ با این روش ها ما به کودکمان کمک نکرده ایم تا راهی برای جلوگیری از تکرار اشتباهاتش بیابد. این رویکرد عواقب منفی دیگری نیز دارد. شرمنده کردن کودک یا فریاد زدن بر سر او موجب کاهش اعتماد به نفس او می شود. والدین این رفتار را بد نمی نامند بلکه کودک را بد می دانند. اگر کودک احساس کند که در هر حال فرد بدی است، جایی برای تلاش در جهت بهبود رفتارش باقی نخواهد ماند. کتک زدن کودک این پیغام را به او می فرستد که برطرف کردن تعارضها با برخورد فیزیکی پذیرفتنی است. در این حالت کودک احساس می کند که مجاز است هنگام مخالفت با دیگران از نیروی بدنی استفاده کند.

 

وضع محدودیت های برای کودک

انضباط مثبت فقط به معنای وضع قانون پس از انجام کاری، نیست. برای اینکه وضعیت خانه به حالت عادی پیش برود باید محدودیت های پیشگیرانه ای وضع شود.

 

  • قوانین باید به وضوح و به طور خاص ذکر شوند.

مثلا همه سرنشینان خودرو باید کمربند ایمنی ببندند.

 

  • قوانین باید دائما تقویت شوند.

اگر کودک بداند که در تمامی سفرها باید کمربند ایمنی ببندد، بدون دردسر آن را رعایت خواهد کرد. اگر او بداند که فقط گاهی باید کمربند ایمنی ببندد، در هر سفر با قانون کمربند ایمنی مخالفت می کند. او می خواهد بداند که این سفر، سفری است که باید در آن کمربند ایمنی را ببندد یا بستن آن ضروری نیست.

 

  • قوانین باید توضیح داده شوند.

همه سرنشینان خودرو کمربند ایمنی می بندند چون از آنها محافظت می کند. والدین باید برای قوانینی که وضع می کنند دلایل خوبی داشته باشند. کودکان واکنش به استدلال را تازه آغاز کرده اند. این هنگام، زمان مناسبی برای ایجاد عادت توضیح دادن است. اگر به کودک اجازه داده شود که منطق نهفته در پشت قوانین را درک کند آنها را با معنی تر می یابد و با اجبار کمتری آنها را می پذیرد.

 

  • قوانین باید با سطح درک کودک متناسب باشند.

مثلا تنبیه کودک خردسال به علت دراز کشیدن یا رفتار نه چندان مناسب هنگام خرید، منصفانه نیست. این استانداردها بیش از حد ظرفيت کودکان است.

 

  • تعداد قوانین باید قابل اجرا و واقع گرایانه باشد.

تمام جنبه های زندگی با یک کودک را نمی توان تنظیم کرد. باید به ایمن نگاه داشتن کودک اولویت داد و به او کمک کرد که یاد بگیرد به حقوق دیگران احترام بگذارد. از رفتارهای جزیی و غیر خطرناک، مانند گریه کردن و پز دادن می توان با خیال راحت صرفنظر کرد. وقتی کودک متوجه بشود که با انجام دادن این رفتارها توجه کسی را جلب نمی کند، دیگر آنها را انجام نخواهد داد.

عده ای از والدین محدودیت هایی ایجاد نمی کنند. آنها به این دلیل که کاربرد قوانین به صورت محکم و مداوم دشوار است ممکن است تسلیم شوند. برخی دیگر بهانه می آورند که قوانین موجب کاهش قدرت خلاقیت کودک می شوند. چنین تصمیمی پیامدهای وخیمی برای کودک دارد. کودکی که محدودیتی نداشته باشد هرز می رود. چنین کودکی همواره به راه خود می رود و همراهی با دیگران برایش سخت به نظر می رسد. در نتیجه، غمگین و منزوی می شود.

 

اجتناب از تعارض

در زندگی روزمره ممکن است تعارض های بالقوه ای با کودک به وجود آید. والدین می توانند با پیشگیری، اجتناب و جلوگیری از پیدایش تعارض، توان و انرژی خود را برای مصارف بهتر ذخیره کنند.

ایمن کردن خانه برای کودک از بروز ناسازگاری پیشگیری می کند. برداشتن اشیای شکننده و خطرناک نیاز به گفتن مداوم این جمله را در طول روز از بین می برد که: «نه، دست نزن، بگذارش زمین.»

والدین باید موقعیت هایی را که در آنها پیروزی وجود ندارد مانند مبارزه با کودک در مورد غذاخوردن، تشخیص بدهند. غذاخوردن موضوعی است که کودک بر آن تسلط کاملی دارد. وارد آوردن فشار فقط مقاومت او را افزایش می دهد. روش بهتر تشویق کودک هنگام صرف غذای کافی و نادیده گرفتن و اغماض در موارد دیگر است. پرت کردن حواس هم ترفند مفیدی است. در فروشگاه، مشغول کردن کودک با خوراکی یا اسباب بازی، از فرار کردن وی، انداختن قوطی ها از قفسه ها، یا اضافه شدن مواد غیر ضروری به فهرست خرید جلوگیری می کند.

 



مهدکودک پاپیون
مهد کودک و پیش دبستانی تخصصی دو زبانه
شماره تماس:
88368400
88079672
88361126
آدرس:
شهرک غرب - خیابان ایران زمین
خیابان گلستان جنوبی - پلاک 20
شبکه های اجتماعی:
کلیه حقوق این وب سایت محفوظ و متعلق به مهد کودک پاپیون میباشد.
[ طراحی وب سایت و سئو | امپریال برند]